Benim küçük cennetim

Her sabah gün doğmadan perdeyi açar ve hayran hayran güneşin yaprakların üzerinde ışık ışık geçişini izlerim sabah kahvem eşliğinde. Sonra kuruyan yaprakları toplar, büyüyemeyenlere üzülür, filiz açanlara sevinir ve bazen kendimi kaptırıp "anneee doysuunn" diye çiçekleri, dalları okşarken bulurum kendimi.

Kuşlar gelir bazen; ekmek kırıntılarını yemek için. Bir kaç kez arı geldi. Nasıl sevindim...

Aynı saksıya, yanyana hiç büyüyemeyecekmiş gibi gelen çiçekleri dikerim. Onlar büyürler ben sevinirim.

Çiçekler de insanlar gibi... Bizler gibi ya da bizler onlar gibiyiz. Kuru bir dalı yeşerten, kuru bir daldan rengarenk çiçekler açtıran o yüce güç... Zamanı var yeşermenin, önce kök salmalı toprağa. Uzun zaman alsa da ayakları yere sağlam basana kadar sabretmeli. Kimse büyüyeceğine inanmasa da sana inanan biri olması yeter; birinin sevmesi, birinin önemsemesi... Birinin her ne halde olursan ol yanında olduğunu bilmen vazgeçmemen için yeter.

Sevgi büyütüyor sevgi güzelleştiriyor sevgi bütünleştiriyor, sevgi aydınlatıyor evrendeki her şeyi. Sadece sevmek yetiyor kalbe, toprağa verilen su gibi, parıldayan güneş gibi... Çiçekler de insanlar gibi. 

Kışın başında diktiğim ortanca dalı mesela. Kuru bir daldı sadece. Çok bekledim, o kuru dalı çok sevdim, okşadım, suladım, bazen "acaba yeşermeyecek mi?" diye üzülsem de hiç vazgeçmedim ümit etmekten...ve bir gün "pıt" diye bir filiz çıkardı. Şimdilerde yaprağa durdu. Mor çiçekleriyle dansedecek rüzgarda. 

Frenk üzümüm var bir de. Hemen nasıl minik minik meyvelendi öyle. Yaz gelince şenlendirecek balkonumu güllerimle yarışan kırmızı rengiyle.  Atalık tohumdan buğdaylarım, maydanoz ve ısırganlarım var bir de. Çim suyu yapamasam da filizlerini salataya katıyorum, ısırganları kurutup öğütüyorum. Sıklamenlerim, kasımpatılarım, karanfillerim balkonumda rengarenk ne güzeller. Balkon dediysem adı balkon... 20 cm genişliğinde bir çıkıntı sadece. Küçücük evimde, benim küçük cennetim, benim küçük sevinçlerim...