Botokslu mekân

Beynimizin yüzümüzdeki mikro ifadelerden yola çıkarak başkalarının duygularını çözümleme gibi bir yeteneği vardır. 

2011’de David Neal ve Tanya Chartrand tarafından yapılan bir araştırmada botokslu ve botokssuz katılımcılara belirli yüz ifadelerini yansıtan fotoğraflar gösterilmiş ve dört sözcükten hangisinin yüzdeki duyguyu ifade ettiği sorulmuştur. Araştırma sonuçlarına göre, botokslu katılımcılar fotoğraflardaki duyguyu belirlemede botokssuz olanlara göre daha başarısız olmuştur. Araştırmacılar bunu şu şekilde yorumlar: “Yüz kaslarından gelmesi gereken geribildirimin (taklit ederek yansıtma) eksikliği, başka insanları okuma becerilerini olumsuz yönde etkiler.  Bundan dolayı botokslu insanların -donuk ifadeleri yüzünden- duygularını anlamakta zorlanırız. Fakat daha önemlisi, botokslu insanlar donuk kasları yüzünden başkalarının yüz ifadelerini okumakta dolayısıyla duygularını anlamakta zorluk çekerler."

Ezcümle, bizim yüz ifademiz ne hissettiğimizi yansıtırken, karşımızdakinin nöral mekanizması da bundan faydalanarak bizim ne hissettiğimizi anlamaya çalışır ve mikro düzeyde yüz ifademizi taklit eder. Bu süreç, karşımızdakiyle empati kurmamız ve nasıl davranmamız gerektiği konusunda bize yardım eden beynimizin bilinçdışı numaralarından biridir ve ayna nöronlar sayesinde aktive olur.

Peki ayna nöronların ve botoksun mimari ile ilgisi nedir? Botokslu mekân ifadesiyle neyi kastetmiş olabilirim? Botoks ve botokslu mekânların sosyal otizm ile arasındaki bağlantı ne olabilir? 

Tüm bunların cevapları Nöromimari Beyin Sohbetleri’nde…

Pekiii! Bu olumsuz etkilerden korunmak ve bütünsel sağlığı desteklemek için mekân tasarımlarında önemsememiz gereken unsurlar nelerdir? Tasarımı mekanik mekândan empatik mekâna nasıl dönüştürebiliriz? 

Bu soruların cevapları daa Nöromimari Metamorfoz’da