Bağ

Her birimizin görünmez bağlarla birbirine bağlı olduğu düşüncesi ezoterik, teolojik bir anlatı veya popüler bilim söylemi değildir sadece. 

Mikro ve makro ölçekteki tüm sistemlerin yapısal ve orantısal benzerliğinden tutun da morfik rezonans alanlarına; insanın, sirke sineğinden muza kadar benzerlikler taşıyan genetik kodlarına kadar tüm varlık birbiri içindeki kaotik düzenin oluşları ile akışını sürdürür. 

Sistemin paradoksal işleyişinin anlamlandırılamadığı noktalarda ise "rasgelelik"sözcüğü günün kurtarıcısı olur çoğunlukla. 

Ama arada aklımıza oksimoron düşünceler takılır. Esasında sadece düşünceler değil sistem de oksimorondur. 

Evrenin yalnızca yüzde 5’i duyularımızın ve algımızın sınırındaysa ve geriye kalan yüzde 95 görünmeyen, tanımlanamayan bir karanlık güçle doluysa; gördüğümüz her şeyin ardındaki görünmeyen o itici gücün özünde ne vardır? Nasıl bir bağ tutar maddeyi bir arada? Nasıl hem homojen hem de heterojen, hem itici hem de çekici olur sistem? 

Burada bilinçli-fenomenal bilgi havlu atar. Kadim uygarlıkların, ezoterik bilginin, felsefenin, kozmik bilincin, teozofi, metafizik ve mistik düşüncenin tılsımlı ruhu ortaya çıkar. 

O ruh, sezgilerle, hislerle yükselen bir şeylerlerde saklıdır sanki. 
...ve tüm varlığı görünmez bağlarla birbirine bağlar. 

Hiç tanımadığı birinin duygusunu derinden hisseden; ihtiyacı olan birine yardım eden; sokaktaki hayvana bir kap mama, kurumuş bir çiçeğe su veren; kendi gibi inanmayana, düşünmeyene saygı gösteren... 

...ve daha çok şeyi yaptıran o itici ve bir arada tutucu gücün kaynağı bu bağdır zannımca.