Metamorfoz'a Başlarken

Kaç kere son okuma yaptığımı hatırlamıyorum ama serinin üçüncü kitabı olan Metamorfoz'un bu son okumasını en sevdiğim biyofilik tasarımların birinde yapmayı istedim. 

Belki içimdeki seslerin doğanın sesleri ile muhabbete ihtiyacı vardır. Belki değil, esasında tam da ihtiyacım olan bu. Senin, benim, bizim ihtiyacımız... Pek de farkımız yok birbirimizden.

"Geçiyor, geçiyor, geçti, bak bitti" sözleri ile yaramıza merhem süren şefkatli anne gibi sarıyor tabiatın elleri ruhumuzu ve duygunun his makamına atılan çiziklere damla damla akıtıyor şifasını. Öyle zamanlar oluyor ki; geçmiş ve geleceğin ehemmiyeti kalmıyor. Yaşam bir ana nakşedilmiş huzurla kuşatıyor varlığımızı. 

Kırgın bir gece, serpilmiş yeni günün gülümseyen yüzüne perde çekmiyor ve aydınlık, dehlizlerimizde saklanan gölgeleri berraklaştırıyor. 

Reddetmiyor, görmezlikten gelmiyor, değiştirmeye çalışmıyor; aksine olduğumuz hâlimize yeni oluşlar eklememize katkı sunan ufak dokunuşlar yapıyor. Kaçımızda var bu hassasiyet! 

Tenselin ötesine geçemeyen dokunuşlarımızla  dokunabilir miyiz birbirimizin yüreğine! Uzaklaştırılmış duygularla bileklerimizi bağlamışken sarılabilir miyiz göğsünde geçmişin dikenlerini taşıyan birine! Cesaret ile korkaklık arasında gidip gelen adımlarımıza mahkûm hayatlarımızda şikayetlerimiz arzularımızın hasretinden midir! 

Duygusal konfor alanlarımız güvende hissettirir ama yeni duygular üretebilmeyi, kendimizle yüzleşebilmeyi, kabullenebilmeyi, çözümleyebilmeyi, devam edebilmeyi olanaksız kılmaz mı!

Mantıklı sertlik mi, duygusal dayanıklılık mı daha kırılgandır ve hangisi yaşamın akışında daha esnek ilerler!

Cevapları kendinden sorular uçuşuyor zihnimde ve ben doğanın kollarında dinginleşme, onarma,  kendimle kalma, üretme ve de tam anlamıyla metamorfoz zamanlarındayım.