Saygı, alkış uğruna feda edildi

Eskiden “ayıp olur” diye başlayan cümleler vardı. Şimdi ise “bana ne” ile başlayan hayatlar…

Günümüz şartlarında en çok kaybettiğimiz değerlerden biri belki de saygı. Peki ne oldu da birbirimizin kalbine dokunmak yerine, birbirimizin kalbini kırmayı sıradanlaştırdık?

Tek tıkla yemek söylüyor, tek kaydırmayla insan siliyoruz. Bu hız kültürü, sabrı ve tahammülü zayıflattı. Oysa saygı biraz beklemek, biraz dinlemek, biraz anlamaya çalışmaktır.

Hızlı tüketilen ilişkiler, hızlı kurulan yargılar ve çabuk vazgeçmeler…

Saygının kökünü kurutan en önemli sebeplerden biri bu acelecilik. Gerçek hayatta söylenemeyecek sözler, ekran arkasında rahatça yazılıyor.

Yüz yüze bakınca utanılacak cümleler, yorum satırlarında sıradanlaştı. İnsanlar eleştiri ile hakareti ayırt edemez hale geldi. Beğeni uğruna kırıcı olmak, gündem olmak için sertleşmek…

Saygı, alkış uğruna feda edildi. Empati azaldı. Herkes konuşuyor ama kimse dinlemiyor. Herkes haklı ama kimse anlamaya çalışmıyor.

Oysa saygı, karşındakinin de bir kalbi olduğunu hatırlamaktır. Onun da yorulduğunu, kırıldığını, mücadele ettiğini bilmektir. Belki de tamamen kaybolmadı. Ama yoruldu. Gürültünün içinde sesi kısıldı.

Çünkü saygı gösteren insanlar genelde sessizdir. Bağırmazlar, hakaret etmezler, gündem olmazlar. Ama toplumun asıl omurgasını onlar oluşturur.

Saygı; eğitimle, aileyle, çevreyle başlar ama en çok kişinin kendi iç terbiyesiyle devam eder. Eğer insan kendine değer vermezse, başkasına da veremez. İçinde fırtına olanın dili sert olur. İçinde huzur olanın üslubu yumuşak.

Belki de sorun çağda değil, kalplerde.

Ve belki çözüm de çok uzak değil:

Birbirimizi dinleyerek, yargılamadan önce anlayarak, haklı olmaktan çok nazik olmayı seçerek…

Çünkü saygı bir toplumu ayakta tutan görünmez direklerdir.

O direkler yıkılırsa, geriye sadece kalabalık kalır; toplum değil. Küçüklerimizi sevmek büyüklerimize saygı duymak dileklerimle kalın sağlıcakla…