Günümüzdeki hastalıkların sebepleri: Neden mutlu olamıyoruz?

Eskiden insanlar daha mı az hastaydı, yoksa biz mi daha çok düşünüyoruz? Belki de asıl soru şu: Bedenimiz mi hasta, yoksa ruhumuz mu yorgun?

Günümüzde hastalıkların artış sebeplerine baktığımızda sadece mikropları, virüsleri ya da genetiği konuşmak yetmiyor. Evet, teknoloji ilerledi, tıp gelişti ama buna rağmen kronik hastalıklar, kaygı bozuklukları, depresyon ve bağışıklık problemleri artıyor. Çünkü çağımızın en büyük hastalığı görünmeyen bir şey: stres. Sabah gözümüzü telefonla açıyor, gece yine ekranla kapatıyoruz. Sürekli bir yetişme telaşı, sürekli bir karşılaştırma hâli… Sosyal medyada herkes mutlu, herkes başarılı, herkes güzel. Ama kimse uykusuz gecelerini, iç sıkıntılarını paylaşmıyor. Biz de başkalarının “en iyi anlarıyla” kendi “en kırılgan hâlimizi” kıyaslıyoruz.

Beden, zihnin aynasıdır. Sürekli kaygı hâlinde olan bir insanın bağışıklık sistemi zayıflar. Sürekli tetikte olan bir beden bir süre sonra alarm vermeye başlar. Mide ağrıları, kas gerginlikleri, baş dönmeleri, çarpıntılar… Çoğu zaman doktor doktor gezeriz ama tahliller temiz çıkar. Çünkü sorun sadece fiziksel değildir; ruh da yorulmuştur. Şehirler büyüdü ama insanlar küçüldü. Aynı evde yaşayanlar bile birbirine yabancılaştı. Gerçek sohbetlerin yerini mesajlar aldı. İçimizi dökecek bir omuz bulamadığımızda, duygularımız içimizde birikiyor. Bastırılan her duygu bir gün bedenden ses çıkarır.

Mutlu olamıyoruz çünkü sürekli güçlü görünmek zorundayız. Ağlamak zayıflık sayılıyor, yoruldum demek ayıp sayılıyor. Oysa insan bazen sadece anlaşılmak ister. Belki de çözüm daha yavaş yaşamakta.

Belki daha az kıyaslamakta.

Belki duygularımızı bastırmak yerine kabul etmekte.

Mutluluk büyük olaylarda değil, küçük anlarda gizli. Bir çayın buharında, bir dostun sesinde, bir akşam yürüyüşünde… Ama biz büyük hedeflerin peşinde koşarken küçük huzurları kaçırıyoruz.

Hastalıkların bir kısmı genetik olabilir, çevresel olabilir. Ama bir kısmı da ruhumuzun yardım çığlığıdır. Kendimizi dinlemediğimizde, beden konuşur.

Belki de mutlu olamıyoruz çünkü hep “olmamız gereken kişi” olmaya çalışıyoruz. Oysa insan en çok, olduğu hâliyle kabul edildiğinde iyileşir.kalın sağlıcakla …

Ve belki de iyileşmek, önce kendimize şefkat göstermekle başlar.