Bazen

Bazen her şeyden bıkar insan... Ne işe gitmek ister, ne uyumak ister, ne de tatile gitmek ister...

Herkesin hayatında böyle dalgalanmalar olur... Fırtınalar kopar...

Bazen insanın içine bir ağırlık çöker. Sebebini tam koyamazsın; ne bir kelimeye sığar ne de bir hatıraya. Sanki kalbin, sessizce bir şeyleri özler ama neyi özlediğini sana söylemez...

İşte o anlarda insan, kendine en uzak olduğu yerdedir.

Bazen geçmişi, bazen hiç yaşanmamış bir ihtimali, bazen de ihtiyacın olan sıcaklığı özlersin...

Bazen güçlü halini

Bazen de içindeki çocuğu 

Bazen de inandığın eski seni özlersin...

Bazen birini değil eski 'keşke'yi özlersin 

En çok da kendini...

Bazen bir kahkahayı

Bazen tutamadığın gözyaşını

Kendini susturduğun anları

Bir tebessümde gizlediğin duyguları

Bazen de bir bakışta saklanan kalbini özlersin...

Bazen ilk aşkını özlersin  

Bazen çocukluk  günlerini

Bazen de kaybettiğin anne, babanı özlersin...

Bazen de hiçbir şey olmamış gibi devam edersin hayata. Gülersin, konuşursun, anlatırsın… Ama içinin bir köşesi hep eksik kalır...

Hayatta 'bazen' dik ve güçlü durmak gerekir..

Ama 'bazen' de ayakta kalacak, her çektiğin zorluğu göğüsleyecek gücü bulamazsın kendinde...

Ama yine de insan garip bir şekilde dayanır. Kırılır, yorulur, susar ama devam eder... 

Çünkü bilir ki her “bazen”, sonsuz değildir. En ağır hisler bile zamanla hafifler, en derin izler bile kabuk bağlar.

Bu hayat geçici... Yaşadığımız acılar da, sevinçler de gelip geçici...

Bizler de geçiciyiz... 

Ama 'bazen' her şeyin geçici olduğunu unutuyoruz...

'Bazen' unutmayalım bu günler de gelip geçici...