Biz çocukken...

Eski günleri özlemeyen insan yoktur herhalde... 

Biz çocukken duygular bu kadar körelmemişti, insanlar bu kadar kötü, acımasız ve vicdansız değildi... 

Çocuklar, çocuk gibi sokakta oyun oynarlar, saf ve temizdi hepsi... 

Saklambaç, körebe, yakar top, ip atlama, dokuz taş, ebe, uzun eşek gibi sokak oyunları vardı...

Sokaklar son derece güvenliydi ve komşuluk vardı...

Biz elimizde cep telefonu, tablet, play station ve internet ile büyümedik... 

Akşam ezanı okunduktan sonra eve giren,  erkenden yatıp uyuyan çocuklardık... 

Pazarlarda yazın soğuk su ve poşet satıp okul harçlığı biriktiren çocuktuk...

Şimdi ise çocuklar erkenden büyümek istiyor...

Gencecik kızlar ufak yaşta makyaj yapmaya başlıyor...

Televizyonda ve sosyal medyada sürekli şiddet ve lüks yaşam pompalanıyor...

Çocukların hepsi evde altın kafeste yetiştiriliyor...

Sorumluluk verilmiyor, hayat öğretilmiyor...

Haberlere bakıyorsunuz iki genç kız birbirlerini bıçaklayarak yaralıyor...

Erkek çocuk çeteler türemiş her yerde...

Gençler sigara ve uyuşturucu içiyor...

Bir de çocuk istismarı var tabi... 

Küçücük kız ve erkek çocuklar tacize uğruyor... 

Bundan yaklaşık 30 sene önce bu kadar kötülük ve şiddet yoktu... 

Şimdi her yerde şiddet ve suç hakim...

Nasıl insanlar çocuk yetiştirecek, kime güvenecek kimse bilmiyor...

Ailede ve okullarda çocuklara hayatı öğretmek ve ahlak aşılamalıyız... 

Çocuklar çocuk gibi olmalı... 

Yazıma Tarkan'ın 'Biz Çocukken' isimli şarkısının sözleri ile bitirmek istiyorum...

Biz çocukken

Ne güzel çiçekli kırlardık

Biz çocukken

Rengarenk düş kanatlı kuşlardık

Bir masalda saklanan

Günahsız melekler

Çok uzakta, kuytuda

Suları berrak pınardık

Biz her mevsim yazdık

Hep aşk, hep sevdaydık

Her gün döndü dünya

Kimdik, kim olduk?

Biz her mevsim yazdık

Hep aşk, hep sevdaydık

Her gün döndü de dünya

Kim, kim, kim olduk?

Asla bitmez hayatta

Güneşli yarınlar

Her yürekte yaşayan

Bir çocuk varsa umut var

Bir kırık ayna tuttu

Güldü halime zaman

Bak, dedi

İşte bu senden geriye kalan

Bir gölge gördüm

Solgun yılların yorgun izi

Ah, dedim

Hayatın elinde bi çare insan