Eskiyi çok özlüyoruz

Hanginiz eskiyi özlemiyor acaba? Eski aşklar, eski filmler, eski arkadaşlıklar ve dostluklar. Hep eskiye bir özlem var herkesin içinde. 

Bazen bir şarkı çalar uzaktan… Herkesin içinde bir sızı, gözlerinde belli belirsiz bir nem ve gözyaşı… Eskiyi özlüyoruz hepimiz... Ne zaman neyi kaybettiğimizi tam bilemeden… Ama bildiğimiz tek şey; eskiler, yüreğimizde daha sıcak bir yer tutuyor.

Özlüyoruz. Kokusu buram buram üzerimizde kalan anne kucağını,  
Hiçbir şeye değişmeyeceğimiz baba nasihatlerini. Tertemiz mahalle sokakları ile komşuluğun içtenliğini,  bayram sabahlarının telaşını ve yürekten çıkan o samimi tebessümleri…

Zaman her şeyi nasıl da değiştirdi.  İnsanlar hızlandı, ilişkiler kısaldı.  Teknoloji büyüdü ama insanlar küçüldü sanki.  Elimizde her şey var gibi ama içimizde eksik kalan çok şey var artık. Kimse doğal ve samimi değil şimdi. Herkesin yüzünde sahte bir maske var sanki. 

Telefon ekranlarından değil, göz göze konuştuğumuz anları özlüyoruz. Sosyal medyadaki filtreli değil, içten gelen gülüşleri, paylaşmanın “beğeni” değil, yürekle yapıldığı o günleri özlüyoruz. 
Herkesin  aslında özlediği çocukluğumuz. 
Henüz dünyanın kirine bulaşmadığımız,  
Masum hayaller kurduğumuz o sade ve tertemiz zamanlar…

Eskiyi özlüyoruz çünkü eski olan,  

Sadece zaman değilmiş meğer…  
Eski olan; saygıymış, sevgiymiş, güvenmiş, sadakatmiş…  Ve biz fark etmeden hepsini birer birer kaybetmişiz… Ama yine de bir yerlerde hâlâ saklıdır o sıcaklık…  Bir gülüşte, bir hatırada, bir mektubun satırlarında…  Ve insan, hatırladıkça yaşar… Özledikçe kıymet bilir.

Şimdi herşeyi hızla tüketen, yozlaşan, ahlaki olarak çürüyen bir toplum var artık ne yazıkki... Herşey sanal alemde yaşanıyor maalesef. Kimse konuşurken birisiyle göz teması dahi kurmuyor. Herkes telefona bakıyor... İnşallah bu eskiye olan özlem daha da artmaz ve silkelenip kendimize geliriz.