Hayat paylaşınca güzel

Hayat şartları ve sosyal medya insanları o kadar değiştirdi ki paylaşmayı unuttuk artık...

Teknoloji geliştikçe insanlar birbirlerinden uzaklaşıp herkes kendi kabuğuna çekilir oldu... Halbuki eskiden insanlar paylaşmayı çok severdi...
Apartman sakinlerinden birisi evinde bir helva yaptığında kokusu komşulara gitmiştir diye düşünerek helva dağıtarak tatlıyı paylaşırdı...

Paylaşmak sadece maddi bir şeyi bölmek değildir. Bazen bir lokma ekmektir, bazen yeni demlenen bir bardak çay… Ama çoğu zaman bir zaman dilimi, bir tebessüm, bir omuz ya da bir anlayış cümlesidir. İnsan en çok da duygularını paylaştığında üzerindeki yük hafifler.

Günümüzde sahip olduklarımız değil, paylaştıklarımız bizi zengin yapar aslında. Bir insanın cebinde çok para olabilir ama kalbinde paylaşma duygusu yoksa aslında oldukça yoksuldur... 

Çünkü gerçek zenginlik, başkalarının hayatına dokunabilme gücüdür.
Paylaşmanın ilginç bir özelliği vardır: Azaltmaz, çoğaltır. Bir mutluluğu paylaştığınızda iki katına çıkar...

Bir üzüntüyü paylaştığınızda o içinizdeki yara ve acı yarıya iner. Bu yüzden insan, yalnız yaşamak için değil birlikte yaşamak için yaratılmıştır...

Toplumları güçlü yapan şey de budur. Zor zamanlarda birbirine uzanan eller, kapısı çalındığında açılan sofralar, “gel birlikte çözeriz” diyen insanlar… 

Paylaşmanın olduğu yerde yalnızlık azalır, umut çoğalır.
Belki de dünyayı daha yaşanabilir bir yer yapmanın yolu büyük değişimlerden değil, küçük paylaşımlardan geçiyor. 

Ancak şimdi insanlar ne yedikleri yemeği, ne zenginliğini, ne de bir derdini veya acısını paylaşmıyor... 

Ne kadar acı oysa... Aslında hayat paylaşınca güzel... Düşünün tarlada çalışan bir köylü öğlen yemek molası veriyor toprağın üstüne sofra bezi üstünde yemek yerken yoldan geçen birini yemeğe davet edip rızkını paylaşıyor...

Şimdi paylaşmayı unuttuk... Herkes bencil ve kendini düşünür oldu. Umarım eskiye geri dönüş başlar ve yine paylaşmak daha değerli hale gelir...