Hayat alma-verme dengesi üzerine kurulu

Herkes bu hayattan birşey bekliyor ama kimse bunun için birşey yapmıyor günümüzde...

Belki de hepimizin peşinde olduğu şey aynı; sadece isimleri farklı. Kimi mutluluk ister, kimi huzur, kimi başarı, kimi sevgi, kimi evlilik, kimi çocuk, kimi de kendi işinin patronu olmak ister... 

Oysa insanın kalbinin derinliklerinde aradığı şey, kendini tamamlanmış hissetmektir...

Bu hayatta çok şey isteriz. Daha iyi bir ev, daha güzel bir araba, daha yüksek bir makam... 

Ama yıllar geçtikçe anlarız ki sahip olduklarımız değil, hissettiklerimiz bizi mutlu eder... 

En değerli anılarımızın çoğunda para değil, sevdiğimiz ve değer verdiğimiz insanlar vardır...

Bir dostun samimi gülüşü, bir annenin şefkatli bakışı, bir babanın arkanda oluşu, sevdiğimiz bir insanın yanımızda olması...

Eskiye geçmişe dönmek istiyor herkes ... Mesela sevdiği özlediği birisinden mektup almak istiyor insanlar ama hiç kimse sevdiği birine mektup yazmak istemiyor...

Herkes çiçek koklayıp koparmak istiyor ama kimse çiçek veya fidan dikmiyor...

Kış mevsiminde suyun yüzüne kimse bakmıyor ama yaz gelince herkes suda serinlemek istiyor...

Herkes sevilmek istiyor ama kimse emek verip sevmeye çalışmıyor...

Vermeden almak Allah'a mahsus birşey aslında... Hayat alma-verme dengesi üzerine kurulu....

Bu hayatta ne verirseniz onu alırsınız unutmayın...

Tarlaya siz tohum ekmeden domates çıksın istiyorsunuz...

Zengin olmak istiyorsunuz ama çalışmak istemiyorsunuz...

Yaşımız ilerledikçe anlarız ki hayattaki gerçek zenginlik bankadaki rakamlar değil, kalbimizde biriktirdiğimiz güzel anılar...

Çünkü günün sonunda geriye kalan; kazandığımız paralar değil, dokunduğumuz hayatlar ve yaşadığımız duygulardır.

Bu hayata veda ederken servet değil  de sevgi, saygı ve değer bırakan birisi olmak lazım... 

Allah herkesin gönlüne göre en hayırlısını versin...