Çay koydum seni bekliyorum

Türk insanın olmazsa olmazı  Çay...

Her gün sabah akşam kahvaltıda, sohbette, misafirlikte, iş yerinde vazgeçemediğimiz çay...
Bazı kokular vardır, insanı yıllar öncesine götürür...
Bir anda çocukluğumuzun mutfağında buluruz kendimizi. Sobanın üzerinde kaynayan su, ince belli bardakta yükselen buhar ve mutfaktan gelen o tanıdık ses…

“Çay koydum, gelir misin?”
Belki de Türk çayının en güzel tarafı budur... İnsanları aynı masanın etrafında buluşturur ve o koyu sohbet başlar...
Çay bahane, muhabbet şahane...
Çay, bizim için yalnızca çay değildir.
Bir dostla edilen uzun bir sohbetin bahanesidir.
 Bir misafire gösterilen en güzel ikramdır.
 Kırgınlıkların üzerine bırakılan sessiz bir barış teklifidir...

 Bazen de kimseye anlatamadığımız dertlerimizi karşısına oturup paylaştığımız bir sırdaştır.
Hayatımızda bazı insanlar vardır; onlarla içilen çayın tadı başka olur...

Saatlerce konuşmasanız bile masada iki bardak çay varsa, aranızda bir bağ vardır. Bazen kelimeler tükenir ama çay içilmeye devam eder. Bardak boşalır, yeniden dolar...

Sohbet bazen susar, bazen kahkahaya dönüşür...
Çünkü çay, insanın yalnızlığını bile biraz hafifletir.
Türkiye'de bir eve misafir olduğunuzda “Çay içer misin?” sorusu çoğu zaman gerçek bir soru değildir. Cevabı zaten bellidir.
“Bir çay içelim.”
Ve o bir çay, bazen üç saate dönüşür.
Çünkü bizim kültürümüzde çay aceleye gelmez.
Çay bekler.
 Sohbet bekler.
 İnsan insana bakmayı bekler...

Oysa şimdi hayatımız hızlandı. Zaman yetmiyor insanlara artık... Hep bir yere yetişme telaşı...
İnsanların birbirine ayırdığı zaman azaldı. Aynı masada oturup farklı ekranlara bakıyoruz...

Yanımızdaki insanın gözlerine değil, telefonlarımızın ekranlarına dalıyoruz...
Belki de en çok ihtiyacımız olan şey, yeniden bir bardak çayın etrafında toplanmak...

Telefonları bir kenara bırakıp…
“Nasıl gidiyor hayat?” diye sormak.
Gerçekten karşınızdaki insanı dikkatlice dinlemek...

Bir dostun sesindeki yorgunluğu fark etmek.
Bir annenin, sevgilinin “İyi misin?” sorusunun ardındaki sevgiyi anlamak.
Bir babanın sessizliğinde sakladığı onca şeyi hissetmek…
Çünkü bazen insanın ihtiyacı büyük mutluluklar değildir.
Sıcak bir tavşan kanı çay herkesin aklını alır.
Yanında sevdiği bir insan…
Ve “Ben buradayım” diyen sessiz bir dostluk.
Belki de bu yüzden Türk çayının hatırı büyüktür.
Çünkü o ince belli bardağın içinde sadece çay yoktur.
Çocukluğumuz vardır.
Anılarımız vardır.
Gidenler vardır.
Kalanlar vardır.
Kaybettiklerimiz vardır.
Yarım kalmış sohbetler ve aşklar, söylenememiş sözler, eski dostluklar ve yeni başlangıçlar vardır...

Bir de hayatın bize öğrettiği o güzel gerçek vardır:
Bazı insanlar hayatımıza kahve gibi girer; ama bazı insanlar çay gibi yerleşir.
Her gün ararsınız.
Her gün özlersiniz.
Her gün aynı masada olmasanız bile, varlıklarını hissedersiniz.
Şimdi gelin, bugün bir bardak demli çay koyalım.
Yanımıza sevdiğimiz birini çağıralım.
Telefonu kapatalım...

Çayı yudumlarken biraz geçmişten, biraz hayattan, biraz da yarından, gelecekten konuşalım.
Çünkü hayat dediğimiz şey, çoğu zaman büyük olaylardan değil, böyle küçük anlardan oluşuyor.
Ve yıllar sonra geriye dönüp baktığımızda belki de en çok şunu hatırlayacağız:
Bir akşamüstü…
İnce belli bir bardak…
Ve yanımızda oturan, varlığıyla içimizi ısıtan güzel bir insan.
Çayın bu yüzden hatırı vardır.
Çünkü bazı sıcaklıklar bardakta değil,
insanın kalbinde demlenir.

Bir kahvenin kırk yıl hatırı var derler ama çayın yeri her zaman özeldir.

Bir yere gittiğinizde ilk soru "çay içermisin?" olur..

Bazı çayla ilgili güzel sözler de vardır...

"Gelseydin bir çay içimi, sen çay dökseydin ben içimi"...

"Çay var içersen, ben var seversen, yol var gidersen"...