Öncelik Olmak

Bu hayatta herkesin kendine göre öncelikleri vardır mutlaka... 
Hayat bazen bize insanların sözlerinden çok, verdikleri önceliklerle kim olduklarını anlatır...

Çünkü gerçekten değer verdiğiniz bir insan için zaman bulmak zor değildir. Beş dakikanız bile olsa ararsınız. “Nasılsın, iyimisin ?” dersiniz. Veya  bir mesaj gönderirsiniz. Yanında olamasanız bile gönlünüzün onunla olduğunu hissettirirsiniz.

İnsan, sevildiğini en çok da öncelik verildiğinde anlar...
Hepimizin hayatında yoğunluklar var. İşler, sorumluluklar, telaşlar, yetişmesi gereken onlarca şey… Ama nedense insan, gerçekten istediği kişiye ulaşmanın bir yolunu mutlaka buluyor.
Mesele zaman değil aslında.
Mesele, hayatımızdaki yerimiz...

Bazen bir insanın hayatında çok şey olmayız; ama onun için her şey olabiliriz. Bazen de yıllarca yan yana yürüdüğümüz birinin hayatında kendimize ayırdığı küçücük bir köşede olduğumuzu fark ederiz.
İşte en çok da bu acıtır insanın canını...

Çünkü insan sevilmemekten önce, önemsiz hissettirilmekten yorulur.
Hep arayan taraf olmak… Hep halini hatırını soran olmak… Hep bekleyen, anlayan, affeden olmak…
Bir süre sonra insanın içinde sessiz bir soru büyür:
“Ben senin hayatında gerçekten neyim ve neredeyim?”
Bu sorunun cevabı çoğu zaman kelimelerde değil, davranışlarda saklıdır.
Bir kişi sizi merak ediyorsa arar. Özlediyse gelir. Kırdıysa gönlünüzü almaya çalışır. Kaybetmekten korkuyorsa mücadele eder...

Çünkü değer verilen insan, hayatın yoğunluğunda kaybolup gitmez. Bir şekilde kendine yer bulur.
Belki de büyüdükçe öğrendiğimiz en önemli şeylerden biri budur:
Kimsenin hayatında dilenerek öncelik olunmaz...

Sizi görmek için bahane arayanın yanında kalın. Sizi görmek için bahane üretenin değil…
Varlığınızla huzur bulan insanları sevin. Yokluğunuzu fark etmeyenlerin peşinden koşmayın...

Çünkü insanın kalbi, sürekli ikinci planda tutulmayı hak etmeyecek kadar değerlidir.
Ve bir gün dönüp geçmişe baktığınızda anlayacaksınız:
Bazı insanları kaybetmek aslında kayıp değildir...

Bazen kaybettiğiniz şey bir insan değil, kendinizi sürekli ikinci sıraya koyma alışkanlığınızdır.
İşte o gün, ilk kez gerçekten kendinize öncelik vermiş olursunuz.
Ve insan, kendine değer vermeyi öğrendiğinde, başkasının hayatında kaçıncı sırada olduğunu artık eskisi kadar önemsemez.
Çünkü bilir ki;
Kendi hayatında kendine öncelik vermeyen insan, başkasının hayatında birinci sırayı beklememelidir.

Ve şöyle bir gerçek var. Bir insana ne kadar gereğinden fazla değer verirseniz sizin değeriniz o kadar düşüyor...

Hayatta kaçan her zaman kovalanır bunu unutmayın...

Sizi arayanı siz de arayın. Size değer  verene siz de değer verin... 

Vermeden almak Allah'a mahsustur...
 Bu dünyada ne ekerseniz onu biçersiniz daima...