Sevmek

Saygıdeğer okurlar bu yazımda sevmek ve sevgi üzerine görüşlerimi paylaşmak istiyorum.

Nedense günümüzde artık insanlar sevmeyi ve sevilmeyi unutur oldu. Öyle bir hal aldı ki bu insanlar artık sevgi yerine sevgisizlik, mutsuzluk ve öfke ile beslenir oldu. Yaşlısından gencine kadar herkes sevgi yoksunu. Sevmek kadar güzel birşey varmı sizce. Sevmek demek, karşılaştığında, gözlerinin içinin gülmesi, içini bir sevinç kaplaması demektir. Sevmek demek, birlikte zaman geçirmeyi çok istiyor olmak demektir. Sevmek demek, varlığını ve ortak yaşanmışlıkları özlüyor olmak; gelecek olduğunda, yolunu gözlüyor olmak demektir.

Cemil Meriç'in çok güzel bir sözü var 'İnsanlar sevilmek için yaratıldılar, eşyalar ise kullanılmak için'. Maalesef günümüzde bu sözün tam tersi uygulanıyor. Eşyalar yerine insanlar kullanılmaya başlandı. İnsan şimdilerde eşyalarla objelerle mutlu olmaya çalışıyorlar artık. Kapitalizmin de etkisiyle hepimiz ihtiyacımız olmayan şeyleri satın alıp sürekli tüketen bir toplum haline geldik. Halbuki insanlar eşyalarla değil yine insanlarla mutlu olabilir. Mesela bir derdin olduğunda veya bir olaya üzüldüğünde bunu bir aynaya, cekete anlatabilirmisiniz? Sizi dinler mi? Fikir verir mi? Öyle bir duruma geldik ki evlerimizde kendimize gereksiz eşyalar yüzünden yaşam alanı bırakmadık. Teknoloji ve bilim geliştikçe evlerimiz elektrik ve elektronik aletlerle doldu taştı. Kurutma makineleri, akıllı robot süpürgeler gibi. Ve bunun sonucunda insanlar daha hareketsiz hale gelirken, aynı zamanda da tembelleştiler. Zaten ülke olarak şuanda üreten değil, sadece tüketen bir toplum olduk. Sürekli herşeyi tüketir olduk. Şöyle sokağa bir çıkın yürüyüş yapın ve insanları bir gözlemleyin. Sanki herkesin suratı asık ve mutsuz. Otobüs veya metro gibi kalabalık olan toplu taşıma araçlarındaki insanları bir gözlemleyin lütfen. Çoğunun mutsuz ve endişeli gibi yüz ifadesi içinde olduğunu görürsünüz. Eskiden insanlar bu kadar mutsuz ve umutsuz değildi. Sevmek ve sevilmek bu kadar zor değildi. İnsanlar basit ve ufak şeylerden mutlu olabiliyorlardı. Ama şimdi bakıyoruz ki etrafımıza herkes sevgi yoksunu. Sevmeyi unuttuk adeta. Sevdiğimiz aşık olduğumuz birine gözlerinin içine bakarak "Seni seviyorum" bile diyemiyoruz. Herşeyi artık sanal alemde yazarak ifade ediyoruz. Eskiden aşıklar cep telefonları yokken birbirlerinden uzak mesafede oturduklarında mektupla haberleşir, postacı yolu heyecanla gözlenirdi. Hangimiz en son kime ne zaman mektup yazdığını hatırlıyor acaba. İnsanlarda artık haz duygusu da köreldi. Çünkü herşeye ulaşmak artık çok kolay. Biraz özümüze dönmemiz gerekiyor. Ünlü oyuncu Oya Başar'ın bir sözü var şöyle diyor:

"Kanser hastalığına yakalandıktan sonra hayatı çok ciddiye aldığımı öğrendim. Aslında hayatı çok ciddiye almamak gerekiyormuş. O yüzden mesela eve çiçek alırken açmamış bir çiçek yerine açmış bir çiçek alıyorum. Belki yarın o çiçeğin açtığını göremem diye". Hayat her şeye rağmen güzeldir...