Hayatı yavaş yaşamak

Herkesin diline şu cümle zaman zaman dolanıyor "Zaman nasıl geçiyor anlamıyorum"... Özellikle büyük metropollerde yaşayan insanların çoğu zamanın çok hızlı geçtiğinden şikayetçi...

Aslında zaman hızlı geçmiyor biz hızlı yaşıyoruz günü... Herkes hızlı yaşamın daha çok yaşamak olduğunu düşünüyor oysa hiç öyle değil hayat...

Aslında hız çoğu zaman yaşamı büyütmez, aksine daraltır. İnsan gün içinde onlarca iş yapabilir; ama hiçbirini gerçekten yaşayamayabilir. İşte bu yüzden son yıllarda giderek daha çok konuşulan bir kavram var: hayatı yavaş yaşamak...

Herşeyi o kadar hızlı yaşıyoruz ki hiçbir şeyin tadına varamıyoruz. Yemeği hızlı yiyiyoruz, bir kafeye gittiğimiz zaman o arkadaş sohbetinin keyfini yaşayamadan masadan kalkıyoruz...

Sabah içilen çayın veya kahvenin tadını almak, yolda yürürken gökyüzüne bakmak, sahil kenarında bankta otururken gün batımının keyfini sürmek  konuşurken gerçekten karşındaki kişiyi dinlemek…

Bunlar küçük gibi görünen ama insanın ruhunu genişleten anlar...

Bugün çoğumuz sürekli bir yere yetişmeye çalışıyoruz. Daha çok kazanmak, daha çok yapmak, daha çok sahip olmak… Fakat bu koşuşturmanın içinde çoğu zaman en değerli şeyi kaybediyoruz: zamanı. Oysa zaman sadece geçen bir şey değil, aynı zamanda yaşanan bir şeydir.

Ama yavaşladığımızda bunu fark ederiz.
Hayatı yavaş yaşamak biraz da kendine izin vermektir. Her gün mükemmel olmak zorunda olmadığını kabul etmek, bazen durup nefes almak, bazen hiçbir şey yapmadan düşünmek…

Belki de mesele hayatı uzatmak değil, derinleştirmektir. Bir günü gerçekten yaşayarak geçirmek, o günü fark etmeden geçirmekten daha değerlidir. Çünkü yavaşlayan insan çevresini, insanları ve en önemlisi kendisini daha iyi görmeye başlar.

Sonuçta hayat bir yarış değil, bir yolculuktur.   Ve bazı yolculuklar ancak yavaş gidildiğinde gerçekten görülebilir.

İnsan ömrü ortalama 80 sene ve ne zaman öleceğimizi bilmiyoruz. Şunun şurasında 80 tane yaz var.... Belki de bu yüzden bazen yapılacak en doğru şey biraz durmak, biraz yavaşlamak ve hayatın sesini yeniden duymaktır.

Şunu unutmamak lazım. Hayat bir denge üzerine kurulu. O dengeyi her alanda kurmak gerekir... 

Hayat gelip geçicidir, zaman da öyle. O yüzden biraz gaz pedalı yerine frene basıp o hayat yolculuğunda pencereden etrafı izlemek en iyisi...