Başka Türkiye yok

Yıl 1956.

Babam Salih Yücebaş, 15-16 yaşlarında annesi Sadiye ve kızkardeşi Cemile’yi alarak Türkiye’ye göç ediyor.

Yugoslavya’da Sırpların Müslümanlara yönelik baskı ve zulmü giderek arttığı için, artık bırakın yaşamayı nefes almakta bile zorlandıkları ata topraklarını geride bırakıyorlar.

Sadece topraklarını mı?

Elbette hayır...

Babaannem kocasınının ve evladının, babam ve halam ise babaları ile abilerinin mezarlarını da geride bırakmışlar…

Ve hayallerini de bir kenara bırakıp yeni, zorlu bir hayata yelken açmışlar.

Dil bilmemişler…

Yol bilmemişler…

Yordan bilmemişler.

“Yeni vatan Türkiye” olmuş.

Çalışmışlar, çabalamışlar.

Vatandaş olmuşlar, her geçen gün Türkiye’yi çok daha fazla sevmişler.

Askere gitmeden evvel evlenmiş babam. Vatani görev için Kars Sarıkamış’a gittiğinde 2 evladı varmış.

Sonrası 3 çocuk daha (Bu vesile ile kardeşim Sedat ile abim Seydi’yi de rahmetle anıyorum)…

Biz büyüdükçe bir yandan Sırplar tarafından şehit edilen dedem Seydi ve amcam Hüseyin’in hikayelerini dinledik, diğer yandan Türkiye’ye neden minnet duymamız gerekti yönünde öğütler aldık babamızdan.

“Polis kapımıza gelmeyecek” derdi babam.

“Devletle sorununuz olmasın” diye öğüt verirdi.

“Her şeyi affederim ama bu ülkeye ihanet ederseniz onu affetmem” diye de küçük çaplı uyarılarda bulunurdu.

“Vatan sevgisi İmandandır” derdi mesela babam.

Yani Arnavut kökenli babam henüz 30-40 yıllık Türkiyeli olmasına karşın Türkiye ve ay-yıldız sevgisini bizlere aşılamaya başlamıştı.

Sonuçta Arnavut kökenli Mehmet Akif’in memleketinden gelip cennet Türkiye’yi sevmemek mümkün mü?

Yücebaş ailesi olarak 68 yıl önce gelmişiz.

Şayet bu topraklarda bin yıldır yaşayanlar bu ülkeyi bizim kadar sevmiyorsa…

İstiklal Marşı’nı okurken sesi titremiyorsa…

Ay-yıldızlı şanlı bayrağa bakarken gözleri yaşarmıyorsa…

Şehit haberi geldiğinde yüreği yanmıyorsa…

Kendini sorgulasın…

Eksikliğini fark etsin ve kendini düzeltsin.

Çünkü başka Türkiye yok…