Biz gazeteciler

Biz gazetecilerin çoğunun yatacak yeri yok bence.

“En temiz benim” diyenimizin bile keşkeleri vardır mutlaka.

İstemeyerek bile olsa girmişizdir mutlaka birinin günahına.

Haksızlık etmişizdir birine ya da birilerine şüphesiz.

Haklı haksız herkesi eleştirmişizdir.

Çuvaldızı en acımasız şekilde saplarken başkalarına, iğnenin ucu ile bile kendimizi uyaramamışızdır.

Dedim ya biz gazetecilerin yatacak yeri yok diye.

Nutuk atmaya gelince mangalda kül bırakmayız.

Yani aslında gazetecilik zor zanaat.

Sözü de, yazıyı da ölçecek bir tartı yok ki!

Doğrunun da ekseni nefse göre yer değiştirir bazen.

Yanlışa yanlış demek öyle zor gelir ki insana.

Ama zoru başardın mı…

Kalemi doğruya oynattabildin mi….

Lakırdıyı hak yolunda yapabildin mi?

Korkma o zaman yaptığın gazetecilikten.

Terazisi yok belki gazeteciliğin.

Ölçüsüzlük en büyük ölçüdür bazen.

Alet olmadan doğruyu ölçmek.

Doğruyu yazmak.

Doğruyu söylemek.

Her baba yiğidin harcı değil bence.

Doğruyu yapabilene ne mutlu.

Doğruyu yazabilene…

Doğruyu konuşabilene…

Bunu yapabilen varsa.

Eminse söylediğinden de yazdığından da…

Korkmasın.

Elalemin karşısına çıkacak sözü de….

Yatacak yeri de olur.