Eskiden her şey daha mı güzeldi?

Gerçekten güzel çocuklardık biz.

 

Yokluğa dert edinmezdik.

 

Alacak paramız olmadığı için oyuncaklarımızı elimizle yapardık.

 

Gazete ve bantla öyle güzel toplar yapardık ki; saatlerce futbol oynardık ama patlayıp dağılmazdı mesela.

 

İki saat top oynar, bol bol kavga eder, sonra on kişi bir gazozu aynı şişeden yudum yudum içerdik.

 

Yudumumuza bile dikkat ederdik; arkadaşımızdan fazla içmemeye, hakka girmemeye özen gösterirdik.

 

Gökyüzü bizimdi mesela; uçurtmalarımızı kendimiz yapardık.

 

Zamanımızı en çok da kuyruğunu yapmak alırdı.

 

Mızıkçılığımız daha azdı mesela.

 

Körebe, saklambaç, milli, yakar top ve daha pek çok oyunumuz vardı.

 

Kar kış daha çok yağdığı için kartopu savaşlarımız meşhurdu bizim.

 

Üşürdük, eve gider ısınır, üstümüzü kurular, tekrar çıkardık.

 

Gün boyu koşuşturur, eğlenirdik ve akşam ezanı okundu mu yine koşarak evimize giderdik.

 

Biraz daha büyüyünce, öyle çok değil 12–13’lü yaşlara gelince, eğlencelerimize Bursaspor maçlarına gitmek de eklenirdi.

 

Stat kapılarında bekler, kuyrukta bekleyenlere “Abi, bizi de al” diye seslenirdik.

 

Çoğu kez girerdik maçlara ve hatta bazı abiler köfte-ekmek bile ısmarlardı.

 

Kültürpark’a gitmek…

 

Heykel’e çıkmak…

 

Mahalleler arası futbol oynamak…

 

50’li yaşlarda olup da yapmayan yoktur sanırım.

 

Mahalle kültürü vardı mesela.

 

Mahallenin abisi küçükleri korurdu.

 

Azarlar, hatta kulağından çekerdi.

 

Yabancı biri mahalleye girdi mi herkes dikkat kesilirdi.

 

Niyetini anlamak için bir abi usulca yanına yaklaşır, “Hayırdır birader, birini mi aradın?” diye sorardı.

 

Velhasıl, güzel bir çocukluk ve gençlik geçirdik.