Fakirdik ama güzel insanlardık

Basit bir hayatımız oldu bizim.

Sıradan…

Sakin…

Ve sessiz.

Doğum günü kutlaması yapmazdık mesela…

Çünkü pasta alacak paramız yoktu.

Daha doğru anlatımla, ona ayıracak paramız yoktu.

Yazmışımdır daha önce de mutlaka; peyniri gıdım gıdım, zeytini iki ayrı lokmada yerdik.

Ve aslında kahvaltı sofrasında hem peyniri hem zeytini aynı anda göremezdik çoğunlukla.

Ondandır hala zeytini tek lokmada yediğim zaman şaşırırım kendime.

Kendimi şımartıyormuşum gibi hissederim.

Bayramdan bayrama kıyafet ve ayakkabı alınırdı.

Ben şanslımıyım bilmem ama 3’ncü erkek evlat olduğum için abimlerden kalan kıyafetlerle gardrobum daha kalabalıktı.

Gardrop, kalabalık derken öyle gözünüzde büyütmeyin. 

1’i daha yeni (düğünlerde giymek için) 3-4 kıyafet.

Gardrop yok zaten.

Yemekler tek kaba konur, hepimiz aynı kapa kaşık çalardık.

Yok öyle herkese ayrı tabak falan.

Varsa bir kaç biber, yumrukla ikiye ayrılmış bir baş soğan…

Ve sofranın üzerine dökülmüş bir tutam tuz.

Tuza banmak diye bir tabir vardı.

Soğanın cücüğünü elbette baba alırdı.

O bir baş soğan tüm aileye yeterdi.

Dedim ya dikkatli, yavaş yavaş yerdik.

Hayatımız;

Basit…

Sıradan…

Sakindi…

Ve elbette mutlu bir evimiz vardı.

Herkesin perde deseni aynıydı mesela.

Bej üzerine kocaman kırmızı gül deseni…

Yok öyle fonlar, güneşlikler…

Fakirdik ama güzel insanlardık.

İnsaflı yetiştirildik en önemlisi.

Vicdansız olmadık çok şükür.

Kavga ederdik ama yere düşene vurmamayı bilirdik.

Düşüncelerimizi, duygularımızı pat diye karşımızdakilerin yüzüne söylerdik.

Çoraplarımız delik, pantolonlarımız yamalı, ayakkabılarımız yırtıktı belki ama temiz giyinirdik.

Elbiselerimiz kadar düşüncelerimiz de temizdi.

Basit bir hayatımız oldu bizim.

Saftık ve hala safız aslında biraz.

Senetsiz, sepetsiz söze inanırdık.

Arkadaşımız, dostumuz bir şey söyledi mi onun olacağını bilirdik.

Biz de söz verdik mi mutlaka yerine getirirdik.

Dedim ya fakirdik ama güzel insanlardık vesselam.