Taksiratlı Şekibe oyununun aklıma düşürdükleri

Rumeli insanı…

Türk, Arnavut, Boşnak, Torbeş, Pomak; hangi kökten gelirse gelsin bu ülkenin temel taşıdır. Sadece bugün değil, yüzyıllardır böyledir. Rumeli insanı, 600 yıl parçası olduğu Osmanlı İmparatorluğu’nun mirasını, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşuna bilgi, birikim ve yüreğiyle taşımıştır.

Çanakkale’ye gidin…

Şehitliklerde gezin…

Kosova’dan, Kumanova’dan, Tiran’dan, Prizren’den ve daha nice Rumeli kentinden gelen yiğitlerin isimleri karşılar sizi. Çünkü Rumeli insanı, vatan söz konusu olduğunda en önde yürümeyi, gerektiğinde şehadet şerbetini içmeyi kendine vazife bilmiştir.

Unutmayalım ki Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün babası Ali Rıza Bey Makedonya’dandır. Atatürk, Selanik’te doğmuş ve büyümüştür.

İstiklâl Marşı’nın şairi Mehmet Akif Ersoy ise koskoca Kosova’nın evladıdır.

Ama Rumeli’den Türkiye’ye göç edenler, tüm bu geçmişi bir üstünlük nişanı gibi taşımaz.

Sevdiklerini söylemek zorunda hissetmezler.

Sadece severler; hesapsız, karşılıksız, içten…

Geçtiğimiz günlerde RUMELİFED ve NAKEM tarafından organize edilen “Taksiratlı Şekibe” adlı tiyatro oyununu izlerken bütün bu düşünceler zihnimde yeniden canlandı. Selviye Hürriyet, Yusuf Emini ve Arif Lila’nın başarılı performanslarıyla hem kahkaha attım hem de derin derin düşündüm. Rumeli insanının Türkiye’ye bağlılığını, o sıcaklığı, o sadakati bir kez daha hissettim.

Ve kendi kendime gurur duydum…
Rumeli’den göç etmiş bir ailenin ferdi, Mehmet Akif Ersoy’un hemşehrisi bir Arnavut olarak…

Bütün bu duygular sadece tiyatro salonunda uyanmadı elbette. Geçtiğimiz pazar, Bursaspor’un Ankara Demirspor ile Eskişehir’de oynadığı maç sonrası sosyal medyada karşıma çıkan bir yorum da yeniden düşünmeme sebep oldu. Bir sosyal medya kullanıcısı, Bursa’nın nüfusunun ağırlıklı olarak 70–80 yıl önce Türkiye’ye göç edenlerden oluştuğunu ima ederek, bunu adeta bir eksiklik gibi sunmaya çalışıyordu.

Velev ki öyle…

Velev ki 70–80 yıl önce geldik, bu ülkenin vatandaşları olduk…

Ama şunu unutmasınlar:

Biz Türkiye’yi, daha Rumeli’deyken sevdik.

Bu topraklara geldiğimiz günden beri de aynı sevdayı hiç eksiltmedik.

Keşke herkes Türkiye’yi Rumeli göçmenlerinin sevdiği kadar sevebilseydi…

Belki bugün bambaşka bir ülkede yaşıyor olurduk.

Bu vesileyle, söz konusu tiyatro etkinliğini düzenleyen herkese gönülden teşekkür ediyorum.

Var olun…